Veel wandelaars laten Zeeland links liggen. Dat is een grote vergissing. Als je rust, ruimte en schitterende landschappen zoekt kun je hier prachtige wandeltochten maken. Een andere goede reden om te wandelen in Zoutelande is het weer: per jaar schijnt de zon hier 160 uren meer dan elders in Nederland. En er is hier een heerlijke frisse zeelucht, want in Zeeland heb je geen grootschalige industrie.

Als geen andere provincie staat Zeeland in het teken van het water. De Zeeuwse kust heeft brede stranden en biedt magnifieke uitzichten over de Schelde. Vanaf de toppen van de Zoutelandse duinen heeft de Walcherse kust een prachtige aanblik. Het strand ligt te blinken in de zon en loopt in een vriendelijke boog met de zee mee, de duinen vertonen de grilligheid van een bergketen en de zee kan soms onwaarschijnlijk blauw oplichten. En langs de vloedlijn lopen altijd mensen, weer of geen weer. Zoutelande is met al z'n horeca bij het zonne oord ook een uitgelezen pleisterplaats voor wandelaars.

Wie toch maar één dag de tijd heeft voor een wandeling in Zeeland, kan eens het stuk Deltapad lopen van Vlissingen naar Zoutelande. De uitzichten over de Westerschelde zijn prachtig en ook de duinen zelf zijn mooi en gevarieerd.

De route begint op het stationsplein van Vlissingen. We steken de sluizen in het Kanaal door Walcheren over en lopen vrijwel meteen met de Westerschelde mee naar zee. De stad heeft z'n waterkant een flinke facelift gegeven: vanaf de Groene Boulevard krijg je een fris panorama van de brede zeearm. Langs de oever zijn oude kanonnen opgesteld en de aarden vestingwal uit Napoleons tijd is gereconstrueerd. Een bronzen militair markeert de plek waar Britse en Franse soldaten op 1november 1944 hun landing uitvoerden op 'Uncle Beach', zoals de codenaam van het strand bij het Slijkhaventje was. Sinds 1987 vraagt een milieumonument aandacht voor de strijd tegen de vervuiling.

Voorbij de Oranjemolen, de dichtst bij zee staande molen van Nederland, komt Vlissingen tot leven. Het vooruitgeschoven Rondeel is een mooie tribune om het spektakel van het loodswezen gade te slaan. Supersnelle boten, voortgestuwd door venijnige waterjets, schieten als katapulten uit de Koopmanshaven om jacht te maken op binnenlopende of uitvarende zeeschepen. Zodra ze een loods hebben afgeleverd of opgepikt, keren ze met vliegende vaart terug naar hun uitvalsbasis aan de voet van de roemruchte Michiel de Ruyter en wachten op hun volgende klus.

Vanuit het Bellamypark overziet deze 'edele mensenvriend' en oervader van het loodswezen zijn moderne vakbroeders. Het is nog steeds een risicovol beroep, al worden loodsen die schipbreuk lijden tegenwoordig niet meer voor straf opgeknoopt. Nederlandse en Belgische loodsboten liggen nu vreedzaam naast elkaar aan een steiger, maar dat is wel eens anders geweest. Toen België Nederland in 1830 vaarwel zei en werd geregeld dat ook Vlaamse loodsen zich vrij mochten vestigen aan de Schelde, ontbrandde een zware concurrentiestrijd. Het was knokken geblazen wie als eerste een loods aan boord van een zeeschip kon brengen, waarbij de riemen niet uitsluitend gebruikt werden om te roeien.

Er is veel over een verdeelsleutel gehakketakt, maar nu bedienen de Nederlandse loodsen alle schepen naar en van Nederlandse havens plus 27,5 procent van de 'Belgische' scheepvaart; de rest is het werk van de Vlamingen. In de praktijk komen eerst drie Belgische loodsen in actie, voordat een Nederlander aan de beurt is. Ze maken daarbij gebruik van elkaars boten. We gaan verder via het Keizersbolwerk, langs 'Michieltje' zoals de man liefkozend genoemd wordt die van knechtje op een touwslagerij opklom tot admiraal van de vloot, en komen op of onder Boulevard De Ruyter. De Glooiing is een populaire hang- en wandelplek, omdat het scheepvaartverkeer hier vlak onder de wal vaart en je door de opspattende golven zo lekker een nat voetje kunt halen.

Op de boulevard gaan we voorbij aan de Sardijntoren en de Gevangentoren, het restant van een stadspoort uit de vijftiende eeuw. Hier werden bezoekers vroeger getrakteerd op water en brood, tegenwoordig op slibtongetjes met haricots verts op een bedje van citroengras. Dat is heel andere koek dan toen Willibrord Vlissingen aandeed (omstreeks 700) en het zilte Zeeland snakte naar zuiver drinkwater. Volgens de overlevering schonk de Engelse missionaris zijn fles leeg aan elke dorstige bedelaar, zonder dat ie leeg raakte. Over de inhoud van de fles lopen de meningen uiteen, net als over de vraag of deze fles Vlissingen aan zijn naam heeft geholpen. Het stadswapen meent in elk geval van wel.

Bij het Windorgel verlaten we de mooiste boulevard van Nederland (zeggen ze in Vlissingen), die afwisselend de namen van De Ruyter, Bankert en Evertsen draagt en van oorsprong een zeedijk is. Dat geldt ook voor de duinenrij naar Zoutelande, die voor ons ligt. Tot 1200 werd het volk van Walcheren beschermd door een kunstmatige zeewering; daarna werd de dijk pas door zand overstoven. Het dorpje Dishoek, oorspronkelijk Dyxhoec, herinnert daar nog aan. De wandeling kan nu langs drie verschillende routes worden voortgezet: over het strand (om de 100 of 200 meter de buik inhouden om door een palenrij van golfbrekers heen te wurmen), aan de binnenkant van het duin en over de blanke toppen. De laatste is de spectaculairste route, omdat je Zeeland in twee gedaantes ziet: links zee, rechts land.

De duintop bij Zoutelande is het hoogtepunt van de wandeling, in meer dan één opzicht. Volgens verschillende publicaties is dit Nederlands hoogste duin. De duinen bij Zoutelande zijn, volgens verschillende publicaties, de hoogste van Nederland. De hoogste 'top' is dan ook 54 meter hoog en geeft een magnifiek uitzicht op "de Zeeuwse riviera". Daar wacht ons een tweede wonder van Willibrord: het putje aan de voet van het duin is de plek waar hij zijn wandelstaf in de grond prikte en tegen alle verwachtingen in kristalhelder vocht naar boven kwam. Blauwe spa, of zo iets. Ze schenken er nóg van in Zoutelande.

De route Vlissingen-Zoutelande is een aantrekkelijke tocht van 12km. Het traject komt grotendeels overeen met het Deltapad (wit-rood gemarkeerd). Volg in Vlissingen de boulevards en kies daarna het strand of het pad over de duinen. Beginpunt NS-station Vlissingen, eindpunt hervormde kerk Zoutelande. De route is niet geschikt voor rolstoelers. Honden zijn toegestaan.